4 Apr, 12:22, 472 x viewed

Laatst werd mij gevraagd waarom iemand zich in hemelsnaam kwetsbaar op zou willen stellen. Wat heb je er nou helemaal aan, vroeg diegene, om jezelf zo bloot te geven? Dat zette mij aan het denken... (Toegegeven, daar is niet zo heel veel voor nodig. )

Uit angst om gekwetst te worden dragen we maskers, maskers die onze ware persoonlijkheid verhullen en een onechte aan de wereld presenteren. De theorie is dat hoe minder je van jezelf laat zien, hoe minder andere mensen weten waar ze je kunnen raken, wat je tere plekken zijn. Dus: hoe minder ze je kunnen kwetsen, althans dat hopen we dan maar. Maar er zit ook een andere kant aan: hoe beter mensen weten wat je tere plekke zijn, des te beter kunnen ze je tegemoet komen, rekening met je houden en je misschien zelfs helpen...

De waarheid is, dat zo'n masker altijd in de weg staat van ware intimiteit. Het doet precies waar het voor bedoeld is: het houdt mensen op afstand. Je maakt contact met een ander wanneer je iets gemeen hebt, of in één of meerdere opzichten op dezelfde golflengte zit. Maar wanneer je niets laat zien, is het knap lastig voor de ander om in te schatten of dat het geval is. Het masker isoleert je, maar dat was ook net de bedoeling... toch?

Wanneer je in een minder energieke periode zit, bijvoorbeeld door ziekte, een emotionele schok of gewoon doordat je teveel aan je hoofd hebt, kan het zijn dat je erachter komt hoeveel moeite het eigenlijk kost om zo'n masker op te houden. Op een gegeven moment houd je het niet langer vol; je masker valt af en je emoties stromen eruit. Dat lucht enorm op, maar je voelt je zó kwetsbaar! Zodra je je weer wat sterker voelt grijp je weer naar dat masker. Vervolgens ben je maar wát blij dat je jezelf weer in de hand hebt, want het masker heeft ook alles te maken met controle. Maar wat zou er gebeuren als je lering zou trekken uit zo'n ervaring en ervoor zou kiezen om dat masker af te doen?

Dat is doodeng uiteraard; je voelt je naakt en kwetsbaar en onzeker zonder je vertrouwde bescherming. Er is innerlijke kracht voor nodig om die stap te kunnen, te durven zetten. Maar wat een energie komt er dan vrij! Alle energie die je hiervoor stopte in het creëren en in stand houden van een onechte versie van jezelf. Wat je nu laat zien ben jijzelf, niets meer en niets minder. Eindelijk een kans voor de mensen om je heen om jóu te leren kennen in plaats van je masker en om van je te houden zoals je werkelijk bent. Zonder de isolatielaag die het masker vormde maak je inniger en dieper contact met andere mensen. Je zult gekwetst worden, dat is onvermijdelijk - ook als je het masker wél op had gelaten. Maar het zal nooit zoveel zijn als waar je bang voor was, want angst trekt alles buiten proportie. Vervelende opmerkingen zullen raak zijn; de mensen kunnen je achilleshiel immers beter onderscheiden, dat risico loop je. Maar tegelijk zullen complimenten verdiender zijn, aangezien ze gebaseerd zijn op pure waarheid. En het mooiste is nog wel dat door zelf open en toegankelijk te zijn, je dat ook wel eens in anderen zou kunnen inspireren.

Wanneer je je masker loslaat, geef je ook jezelf de kans om je Echte Ik te ontdekken. Dat masker werkte namelijk niet alleen op de buitenwereld maar vertroebelde ook je eigen blik op jezelf; het is zelfs mogelijk dat je bent gaan geloven in je eigen masker. En dat is meteen de echte remedie tegen gekwetst worden: zelfkennis! Weten hoe je in elkaar steekt, hoe je voelt en denkt, wat je sterke en zwakke kanten zijn, wat jou bijzonder maakt en wat je gemeen hebt met anderen... Wat andere mensen onterecht over jou zeggen glijdt veel makkelijker van je af omdat je weet hoe het echt zit, en terechte opmerkingen steken niet meer wanneer je het onderwerp onder ogen hebt gezien en hebt kunnen accepteren. En trouwens, je hebt inmiddels toch al lang begrepen dat het er vooral om gaat hoe je over jezélf denkt en niet om wat anderen over je oordelen? Lekker in je vel en stevig in je schoenen, is dát reden genoeg om je kwetsbaar op te stellen?