2 Jun, 09:30, 274 x viewed

Word jij ook wel eens moe van verplichtingen? Soms lijken ze alom aanwezig, die vervelende dingen die zoveel van onze kostbare tijd in beslag nemen. Ze komen in alle soorten en maten – contractuele, wettelijke, sociale, huwelijkse; sommige drukken zwaar op ons en andere komen we met liefde na. Verplichtingen zijn lang niet altijd vervelend, maar zodra we het gevoel krijgen dat iets moet dan gaan we al snel de mist in.

"Ik moet dit, dat is echt nodig, hier kan ik niet onderuit, daar dient echt iets aan te gebeuren..." En wat blijkt? Van moeten wordt je moe! Je denkt dat je geen keus hebt, en de innerlijke weerstand die dat oproept verandert zelfs de kleinste handeling in een uitputtingsslag. Maar hier ligt de misvatting, want hebben we hierin niet altijd keus? Wanneer je denkt dat je geen keus hebt, dat je iets moet, komt het er eigenlijk op neer dat er maar één optie is die jij acceptabel vindt. Alle andere mogelijkheden en/of hun consequenties staan je gewoon niet aan. Maar dat betekent niet dat er niets te kiezen valt! Trouwens, je kunt hoe dan ook altijd je eigen houding bepalen.

En houding is waar het hierbij eigenlijk allemaal om draait. Al die verplichtingen waar je zo tegenop ziet; ze voelen aan alsof je ze van buitenaf opgelegd krijgt maar uiteindelijk doe je het jezelf aan. Je hebt immers keus, jij beslist of je die verplichtingen wel of niet nakomt. Maar het probleem is dat je geen verantwoordelijkheid neemt voor die beslissing, het is zoveel makkelijker om te denken dat je geen keus hebt en lekker je slachtofferrol uit te spelen. Arme jij, je moet zoveel en je hebt zo weinig keus...

Achter alle dingen die je moet van jezelf, schuilt iets dat je wilt. Maar datgene wat je wilt brengt verplichtingen met zich mee - voorwaarden en gevolgen waar je niet onderuit komt. En er is tegenwoordig véél dat we willen. We zijn zo bang iets te missen, dat we onszelf onrealistische doelen stellen en heel veel ballen in de lucht proberen te houden. Via de media krijgen we steeds meer mogelijkheden op ons afgevuurd, met de al dan niet verholen boodschap dat we die dingen óók zouden moeten willen. Zo wordt ons eisenpakket steeds groter, en onze verplichtingen groeien evenredig mee. Maar wees nou eens heel eerlijk: zijn die dingen nou echt een diepe wens, of wordt je simpelweg verleid door de ogenschijnlijke mogelijkheid?

De oplossing ligt volgens mij niet in het ontlopen van de verplichtingen, maar in het aanpakken van dat gevoel allerlei dingen te moeten. De oorzaak daarvan zit in je hoofd, en dat kun je zelf veranderen door anders te gaan denken. Je kunt bijvoorbeeld het denkpatroon 'ik moet' vervangen door 'ik mag'. Geen grote ingreep, maar wel een effectieve: het helpt je onthouden dat je altijd keuze hebt. Je hebt nog steeds verplichtingen, maar voelt je niet meer zo gedwongen om ze na te komen en dat betekent een aanzienlijke verlichting van die last op je schouders. Niets moet, maar alles mag - dat is toch een véél relaxtere instelling?